یرنظامیان در جنگ چه حقوقی دارند؟



نقش یرنظامیان خصومت‌آمیزی در جنگ‌ها اما با شروع جنگ‌ها بیشترین آسیب و تلفات را داشته‌اند و ش هپا ندارند. نمونه این جنگ‌ها حمله نظامی عراق به ایران، عربستان به یمن یا روسیه به کشور بوده است.

به گزارش ایسنا، «حقوق بین الملل بشردوستانه» یا «حقوق بشردوستانه بین‌المللی» که به «حقوق جنگ» یا «حقوق مخاصمات مسلحانه» نیز معروف است، مجموعه‌ای از قوانین است که به دنبال روش‌های بشردوستانه، برای ایجاد مخاصمات مسلحانه محدود است. این شاخه از حقوقی که در جنگ مشارکت ندارند حاضر از کناره گیری کرده اند، محافظت کرده و روش ها و متدهای مخاصمه را محدود می کند. به عبارت دیگر، حقوق بین‌المللدوستانه می‌کوشد که با وضع قوانینی از خشونت بی‌اندازه در جنگ‌ها. برای رسیدن به این منظور حقوق مردم، حق دولت ها را در استفاده از سلاح ها و روش ها محدود و از

تفکیک میان حقوق بین‌المللی بشردوستانه و حقوق بشر مهم است. حقوق بشر، بشر قانون بین الملللی، در زمان صلح اعمال می شود و بسیاری از مفاد آن ممکن است در جریان دک مخاصمه مسلحانه به حالت تعلیق دالت تعلیق درآید. بعلاوه، حقوق بشر در چهارچوب حقوقی رابطه بین دولت و اعمال اعمال اما حقوق بشردوستانه عموما و نه همیشه، به رابطه بین دولت و شهروندان دشمن آن دولت مرتبط است.

نیروهای غیرنظامی طبق قوانین حقوق بینالمل بشردوستانه می شود، که عضوی از اعضای هیأت نظامی هیچ نظامی نظامی و هیچ نقشی در خصومتآزی در وضعیت دگی ندارد. نین عشقی در دسته‌ای از افراد غیرجنگجو قرار می‌گیرند و می‌گیرند و از حمایت قانونی در برابر تأثیر شأثی برخوردارند.

در رابطه با هدایت عملیات جنگی در مخاصمات مسلحانه بین‌المللی و غیر بین‌المللی، حقوق بین الملل بشر دوستانه بین دو دسته افراد تمایز قائل می‌شود، دلیل چنین استدلالی از اعمال حمایت‌بینی پیش‌بینی شده از افراد اعم از نظامی و غیرنظامی است. دسته اول هستند که اعضای نیروهای مسلح طرفین مخاصمه بوده اند و نظامی می شوند که اصطلاحا آنها را رزمنده می نامند و این دسته از نیروهای نظامی ارتش را انجام می دهند. دسته دوم افرادی هستند که دست به اعمال نمی‌زنند و نقشی در عملیات جنگی بر علیه دشمن ندارند. این دسته از افراد در اصطلاح حقوقی، نام غیرنظامی دارند.

بخر عمده‌ای از حقوق بین‌المللی بشردوستانه در چهار کنوانسیون ژنو ۱۹۴۹ مطرح شده است. کشور در سراسر دنیا متعهد شد که از این قوانین پیروی کنند. این کنوانسیون‌ها توسط دو معاهده دیگر یعنی پروتکل‌های الحاقی ۱۹۷۷ در حمایت از قربانیان مخاصمات.

نوانسیونهای ژنو بر پایه احترام به فرد و عزت و شرف وی بنیان نهاده شده است. به حقوقی که باید به طور مستقیم درگیری ها را انجام دهند و عشقی به علت بیماری، جراحت، اسارت و یا هر دلیلی که بدون توان مبارزه وجود دارد، در نظر گرفته شده است، در مقابل جنگ تهدید می شوند و باید به آنها بر اثر جنگ دچار شوند. ضرر و زیان و زیان می‌شوند بدون هیچ گونه تبعیضی کمک کنند.

بنا بر پروتکل‌های الحاقی، همه افراد جنگ‌زده بایستی بر این حمایت قرار دارند. این پروتکلها همچنین مشخص می‌کنند که طرف‌های درگیر در جنگ و نظامیان نباید به افراد و غیرنظامیان حمله کنند و باید عملیات خود را بر اساس قوانین و مقررات به رسمیت شناخته‌شده بشردوستانه هدایت و رهبری کنند.

زمانی که درگیری مسلحانه آغاز می‌شود کنوانسیون‌ها و پروتکل‌های اینچنینی در هر شرایطی لازم الاجرا هستن. این قوانین حتی در جنگ‌های غیر بین‌المللی که در آن قوانین فقط باید اجرا شود، باید رعایت شود. به طور کلی در هر شرایطی اصولی دوستانه باید رعایت شود. بنابراین اعمال قتل، شکنجه، تنبیه بدنی، قطع عضو، تجاوز به عنف، گروگانگیری، تنبیه دسته جمعی، اعدام بدون محاکمه و کلیه رفتارهای ظالمانه و توهین آمیز در هر زمان و مکانی و به هر شکلی ممنوع است.

بر طبق کنوانسیونهای ژنو و پروتکل یک، مقابله با مثل با مجروحان، بیماران، کشتیشکستگان، پرسنل پزشکی و امدادگران، پرل و خدمات دفاع غیرنظامی، اسرای جنگی، افراد غیرنظامی مکانهای فرهنگی و غیرنظامی و محیط زیست طبیعی و همچنین تاسیساتی که بر روی انرژیها و. خطرناک کار می‌کنند، ممنوع است.

در پایان باید گفت با همه کسانی که سلاح در دست ندارند و هیچ گروه متخاصمی را نمی‌بینند

منابع: خلاصه کنوانسیون‌های ژنو منتشر شده توسط کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، کتاب «حقوق بشردوستانه»

انتهای پیام