چرا پزشکان عمومی از تخصص پیروی نمی کنند؟



حضور پزشک متخصص و تلاش کشور برای آگاهی بخشی به این حوزه مهم سلامت موضوع بسیار مهمی است که باید با جدیت پیگیری شود. اما تحقیقات جدید محققان کشور نشان می دهد که پزشکان عمومی تشویق به حرکت در این مسیر نمی شوند.

به گزارش ایسنا. ایران در سال ۲۰۱۶ به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر ۴۶ متخصص داشت و برآورد می شود که در سال ۲۰۲۶ نیاز کشور به این امر به ۶۵ متخصص در هر ۱۰۰ هزار نفر برسد. اگر چنین نیازی برآورده نشود، یک نابرابری جدی در ارائه و ارائه مراقبت های بهداشتی خصوصی پدیدار خواهد شد، فرضیه ای که سیستم فعلی آموزش دستیار شخصی آن را تقویت می کند. علاوه بر تعداد، در دسترس بودن و نسبت متخصصان در هر گروه تخصصی در بین مناطق کشور تفاوت هایی نیز وجود دارد. به منظور رسیدگی به مشکل نابرابری موجود و اشکال بالقوه جدی تر نابرابری، نظام سلامت نیازمند آموزش پزشکان متخصص است.

به گفته محققان این رشته، بخشی از پزشکان عمومی که برای ورود به رشته پزشکی نیاز به مهارت های خاص و ویژگی های فردی و تعهد حرفه ای دارند، پس از اتمام دوره، با توجه به هزینه-فرصت های رشته تخصصی، دشواری های ورودی دستیاری امتحان و گذراندن دوره برای سالیان متمادی، دارای تخصص هستند و به عنوان متخصص به کار خود ادامه می دهند. انتخاب رشته تخصصی و ورود به دوره رزیدنتی خصوصی حتی از دوران دانشجویی نیز در بین پزشکان عمومی یک انتخاب محبوب محسوب می شده است. اما اکنون مشاهده می شود که میل به دلایل متعددی کاهش یافته است که نیاز به بررسی دارد.

گروهی از محققان کشورمان از دانشگاه علوم پزشکی شیراز و یزد در یک مطالعه تحقیقاتی بر اساس این موضوع، سعی کردند دلایل عدم تمایل پزشکان عمومی در ایران را برای ورود به دوره دستیاری بررسی کنند.

این مطالعه کیفی با مشارکت گروهی از پزشکان عمومی با سابقه شرکت در آزمون دستیاری انجام شد. محققین داده های تحقیق مورد نیاز برای فرآیند مصاحبه را جمع آوری و تجزیه و تحلیل کردند.

نتایج این مطالعه نشان داد که شرکت کنندگان از شرایط حاکم بر درمان عمومی و مدت اقامت راضی نبوده و نگران آینده هستند.

به گفته سولماز گرمی، محقق مرکز تحقیقات سیاست سلامت دانشگاه علوم پزشکی شیراز، «موضوعات فوق در قالب سه مضمون شرایط ساختاری، دانشگاه ناکارآمد و فرهنگ، مهاجرت به عنوان یک موضوع بین فرهنگی یافت شد. پدیده این تحقیق بدبینی و بی انگیزگی برای ادامه تحصیل در دوره کمک تخصصی است که پاسخ این شرایط ناامیدکننده ترک ادامه تحصیل تخصصی و یا مهاجرت به خارج از کشور است. مشکلی که منجر به کمبود متخصص و از دست دادن استعداد خواهد شد.»

و افزودند: همانطور که نتایج نشان می‌دهد توجه ویژه به نیازهای دانشجویان پزشکی، ایجاد تغییرات در آموزش پزشکی و نوسازی برنامه‌های درسی، ایجاد امید و بهبود شرایط اقتصادی به‌ویژه حمایت مالی از پزشکان شاغل در مناطق آسیب‌دیده از جمله این موارد است. موارد ضروری هستند. سیاست گذاری ایران».

این تحقیق نشان می دهد که عوامل بیرونی و درونی حاکم بر محیط آموزش پزشکی در ایران کاهش تمایل به ورود به دوره دستیاری را تقویت می کند. مهم ترین عوامل بیرونی چالش های ساختاری از جمله مشکلات اقتصادی و نابرابری اجتماعی در برنامه آموزش پزشکی است.

در این مطالعه، پزشکان معتقدند که همین سیستم آموزش پزشکی، دانشجویان را تشویق به مهاجرت به خارج از کشور می کند. دلسرد کردن دانشجویان از اقامت در کشور و تشویق برخی معلمان به ورود به دانشگاه های خارج از کشور از دیگر جنبه های منفی این رویه در آموزش پزشکی است.

این یافته ها که به ویژه بر جلوگیری از هدر رفت منابع ارزشمند کشورمان در ارتباط با نیاز به پزشک متخصص متمرکز است، در فصلنامه «توسعه فرهنگ و سلامت» توسط فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران منتشر شد.

در انتهای پیام