فقدان قوانین و رویه های روشن برای تراریخته و سردرگمی



یکی از اعضای هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و تحقیقات فرهنگی در تشریح نتایج تحقیقات خود در زمینه بازنمایی بیوتکنولوژی و محصولات تراریخته در خبرگزاری ها گفت: محصولات تراریخته. در واقع، جامعه ایران از نظر تغییر افراد، بیشتر یک جامعه ترسناک در حال حرکت است تا یک جامعه خطرناک.

به گزارش ایسنا. دکتر. سیده زهرا اجاق در نشست تخصصی «تراریخته های آشپزخانه در رسانه» که به همت پژوهشکده مطالعات فرهنگی و ارتباطات در پژوهشکده مطالعات فرهنگی برگزار شد، نتایج تحقیقات خود را درباره بازنمایی بیوتکنولوژی و محصولات تراریخته در خبرگزاری ها تشریح می کند.

وی در ابتدای این نشست به تشریح مفهوم بیوتکنولوژی و تکامل پرداخت و گفت: بیوتکنولوژی به استفاده از روش های علمی و فناوری برای تبدیل برخی محصولات به کمک مواد بیولوژیکی (میکرو ارگانیسم ها، سلول ها و آنزیم های گیاهی و حیوانی و غیره) اطلاق می شود. تولید انواع کالاها و خدمات صنعتی به ویژه در صنایع کشاورزی، غذایی، دارویی و بهداشتی. در این راستا جیره های تراریخته به محصولات اصلاح شده اطلاق می شود. آنها در واقع از چوب طبیعی، حیوان یا میکروارگانیسم ساخته شده اند، اما از نظر ژنتیکی اصلاح شده اند تا ظاهری جدید داشته باشند یا ظاهر طبیعی خود را از دست بدهند.

یکی از اعضای پژوهشگاه علوم انسانی و فرهنگی با برشمردن علل و پیشگیری از غذاهای تراریخته افزود: و معتقدند ما باید در چنین گسترشی قرار بگیریم. برای غلبه بر مشکلاتی مانند کمبود آب و نارضایتی انسان. مخالفان به مضرات احتمالی این محصولات برای سلامت انسان و بیولوژیکی اشاره می کنند. اما نکته اصلی این است که هیچ داده علمی در مورد اثرات استفاده از آن بر سلامت انسان در درازمدت در دسترس نبوده و همین امر باعث شده تا مردم نسبت به این فناوری و محصولات آن حساسیت بیشتری پیدا کنند.

با نگاهی به تحقیقات قبلی، دکتر. اجاق خاطرنشان کرد: امروزه دانش در عرصه های مختلف زندگی و علم روز به یکی از مهم ترین ابعاد زندگی اجتماعی تبدیل شده است. به عقیده بسیاری از محققین، این جامعه را می توان جامعه ای دانش بنیان، داده محور یا فراصنعتی نامید. در عین حال، در یک جامعه متاثر از علم، ماهیت تعاملات اجتماعی تغییر می کند و تضادها و اختلافات جدیدی در درون جامعه به وجود می آید. رفتار اجتماعی دانش خود را از تراژدی، خطر و پریشانی ارائه می دهد و سوء ظن انسانی را ایجاد می کند که به جامعه نگرش خطرناکی می دهد.

وی در ادامه به دیدگاه داگلاس و بک در مورد دو روش متفاوت برای به خطر انداختن جامعه اشاره کرد و افزود: داگلاس معتقد است که سیاست گذاری باید به بازسازی اعتماد عمومی نسبت به قدرت علم کمک کند تا به مقابله با مشکلات جدی کمک کند. اما بک می گوید جامعه و علم به عنوان بخشی از جامعه باید در پذیرش دانش خاص انعطاف بیشتری داشته باشند و سیاست گذاری باید به علم منجر شود تا توانمندسازی را کاهش دهد.

وی گفت: «کارشناسان و رسانه ها نقش بزرگی در تعیین اینکه چه و چه میزان از یک رویداد خطرناک یا تهدیدات آتی دارند، دارند. این امر منجر به افزایش اهمیت اجتماعی-اقتصادی دانش شده است که به نوبه خود توانایی رسانه ها را برای تولید و انتشار دانش افزایش می دهد. در یک جامعه خطرناک، رسانه ها صدای مردم محلی را همراه با نظرات کارشناسان علمی ارائه می کنند تا ارزیابی قابل اعتمادی ارائه کنند.

اما در جهان سوم شناختی که از خطرات فناوری به دست آورده ایم اصلا علمی نیست و روش های دیگری نیز وجود دارد که می تواند در اعمال ما منعکس شود و بازنمایی رسانه ای یکی از راه هایی است که این امر به وجود آمده است. “آگاهی. عامل خطر توجه به منابع فرهنگی و ویژگی های جوامع مانند فرد، انجمن یا آینده است. منابع فرهنگی اجتماعی که انتشار استدلال های مرتبط و خطرناک را تسهیل می کند.

رئیس پژوهشکده مطالعات فرهنگی و ارتباطات در ادامه به تشریح نتایج تحقیقات خود درباره ارزیابی اطلاعات رسانه‌ای زیست‌شناسی توسط سه خبرگزاری فارس، ایسنا و باشگاه خبرنگاران جوان طی سال‌های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۶ با استفاده از طراحی رسانه‌ای چشم‌انداز پرداخت و گفت: : اکثر اخبار سه خبرگزاری مورد بررسی حامی بیولوژی گیاهی و عامل مهمی در دستیابی به توسعه اقتصادی و تحقق سیاست های علمی مندرج در نقشه جامع علمی کشور است. حامیان پرونده او تلاش کرده اند تا رونوشت واقعی این بیانیه را به صورت آنلاین در دسترس قرار دهند. درک این گروه از کارشناسان بیوتکنولوژی در گیاهان در مورد خطرات ناشی از منافع تجاری.

وی با اشاره به راهکارهای پیشگیری خطرناکی که رسانه ها معرفی کرده اند، گفت: با توجه به اهمیت بیوتکنولوژی کشاورزی در غلبه بر مشکلات جوامع امروزی، استفاده از آن را در حال حاضر توصیه نمی کنند و بر آن استدلال می کنند. . در عین حال ارتباط نامشخصی بین «واردات محصولات تراریخته» وجود دارد. به گفته مسئولان ۷۰ درصد واردات مواد غذایی کشور متزلزل است، اما واردکنندگان و واردکنندگان هرگز در مورد مواد غذایی و واردات اظهار نظر نکرده و اظهار نظر نکرده اند و صدای خاموش این مکان است.

او گفت: “سیستم رسانه های اجتماعی بهتر است تراریخته ها و بیوتکنولوژی گیاهی را به خطر بیندازد.” رسانه‌ها به‌ویژه در قالب تضاد و مسئولیت عمومی، به بحث‌های اجتماعی از سوی کارشناسان نیز می‌پردازند، اما به نقد اجتماعی نمی‌پردازند و صدای محلی و مردمی را نزد کارشناسان نمی‌شنوند. به طور کلی، بحث اجتماعی در این زمینه ماهیت علمی سیاسی دارد و ذینفعان از رسانه ها برای تأثیرگذاری بر سیاست گذاری دولت استفاده می کنند.

به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه مردم شناسی و علوم فرهنگی، این پژوهشگر رسانه تاکید کرد: تعارض بر سر قانون علمی و بیوتکنولوژی ایران باعث شده است که شنیدن این اطلاعات بیشتر و بیشتر مردم را نگران کند. . به مردم اطلاع داده می شود که محصولات تراریخته وارد ایران شده و توسط حیوانات و انسان ها خورده می شود، اما به هیچ وجه نمی توان محصولات تراریخته و غیرتراریخته را تشخیص داد، زیرا محصولات تراریخته در ایران برچسب ندارند.

وی در پایان خاطرنشان کرد: در غیاب قوانین و رویه‌های مشخص برای ارزیابی ریسک، شهروندان نیازمند دانش و تخصص کارشناسان هستند و کارشناسان از تحقیقات و مقالات مجلات معتبر خارجی علیه بیوتکنولوژی در گیاهان و سلامت تراریخته نقل‌قول کرده‌اند. در چنین مواقعی جامعه ایران استقلال فکری و تولید مثلی خود را از دست می‌دهد و در این شرایط احساس خطر را افزایش می‌دهد. قابلیت محاسبه و درک خطر یا فاجعه را دارد. در واقع از نظر تغییر افراد، جامعه ایران بیشتر یک جامعه ترسناک است که در حال حرکت است تا یک جامعه خطرناک.

انتهای پیام/