استفاده از داروهای آنتی سایکوتیک قدیمی برای دردهای مزمن



تحقیقات جدید نشان می‌دهد که داروی قدیمی آنتی‌سایکوتیک فلوفنازین سطح متابولیت‌های دخیل در علائم درد مزمن را کاهش می‌دهد و راه جدیدی برای درمان درد پیشنهاد می‌کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از نیواطلس، یک مطالعه جدید نشان می دهد که یک داروی ضد روان پریشی مسیر سیگنال دهی مرتبط با درد نوروپاتیک را مسدود می کند. این یافته‌های شگفت‌انگیز نه تنها به درمان‌های جدید درد برای آینده اشاره می‌کنند، بلکه یک ارتباط غیرمنتظره بین درد مزمن و سرطان ریه را نیز نشان می‌دهند.

«کلیفورد ولف» نویسنده این تحقیق در تشریح پیشینه این تحقیق گفت: درد مزمن در حال حاضر تحت درمان تسکینی است که اغلب بی اثر است. علاوه بر این، مسکن‌های مؤثر درد مانند مواد افیونی در صورت استفاده نامناسب می‌توانند منجر به اعتیاد در بیماران شدید شوند. بنابراین، یافتن و توسعه داروهای جدید و تغییر کاربری برای درمان درد مزمن بسیار مهم است.

تحقیقات قبلی توسط محققان منجر به کشف یک مسیر سیگنالینگ منحصر به فرد برای درد مزمن شده است. آنها دریافتند که متابولیتی به نام BH4 توسط سلول های عصبی در شرایط درد نوروپاتیک و درد التهابی تولید می شود. سطوح بالای BH4 با شدت درد بیشتر در شرایط درد مزمن مرتبط است، بنابراین گام بعدی این بود که به دنبال دارویی باشید که بتواند BH4 را در علائم درد نوروپاتیک مسدود کند.

برای انجام این کار، محققان تجزیه و تحلیل فنوتیپی ۱۰۰۰ سلول بیولوژیکی شناخته شده را انجام دادند. آنها به دنبال داروهایی بودند که بتوانند بیان ژن مرتبط با سطوح بالای BH4 را سرکوب کنند.

چندین داروی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرند در این مطالعه ظاهر شدند، از جمله داروهایی مانند کلونادین که اثرات تسکین دهنده درد ایجاد می کنند. اما جالب ترین کشف این بود که به نظر می رسد یک داروی ضد روان پریشی قدیمی به نام فلوفنازین از طریق این مسیر منحصر به فرد سیگنال دهی درد کار می کند.

رهبر پروژه شان کرونین گفت: “تحلیل فنوتیپی به ما امکان داد تا یک داروی شگفت انگیز را بازیابی کنیم.” ما دریافتیم که فلوفنازین مسیر BH4 را در نورون های آسیب دیده مسدود می کند.

هنگامی که آنها فلوفنازین را در مدل های موش آزمایش کردند، محققان دریافتند که دوزهای پایین این دارو در واقع درد ناشی از آسیب عصبی را کنترل می کند. بعید است که فلوفنازین مستقیماً به عنوان مسکن درد مورد استفاده قرار گیرد، اما در عوض، این نتایج تأیید می کند که هدف قرار دادن BH4 ممکن است راه خوبی برای درمان درد مزمن باشد.

شگفت آورترین نتیجه این مطالعه جدید ارتباط بین BH4 و سرطان ریه بود. با نگاهی به مدل‌های سرطان ریه در موش، محققان دریافتند که کاهش سطح BH4 باعث کاهش رشد تومور نیز می‌شود.

جوزف پنینگر، یکی از محققان این مطالعه، گفت: «این پیوند فنی پیچیده بین درد مزمن و انواع خاصی از سرطان باید به تحقیقات آینده در مورد درمان هر دو بیماری کمک کند. به نظر می رسد همان محرک هایی که باعث رشد تومور می شوند در تعیین دوره درد مزمنی که اغلب در بیماران سرطانی تجربه می شود، دخیل هستند. ما همچنین می دانیم که سلول های عصبی می توانند سرطان را تحریک کنند، که می تواند چرخه معیوب سرطان و درد را توضیح دهد.

نتایج این مطالعه در مجله Science Translational Medicine منتشر شد.

در انتهای پیام